Digitaliseer, maar wel met mate

Het is nu bijna een jaar geleden dat ik een week in het ziekenhuis verbleef voor een operatie. Ik had het geluk in een splinternieuwe vleugel terecht te komen. Luxe kamer, alles echt hagelnieuw: ik heb in hotels geslapen waar de uitstraling minder was.

Een van de prettige ‘plussen’ van de zorg in het betreffende ziekenhuis was de roomservice. Iedere patiënt kreeg bij het ‘inchecken’ een eigen iPad. Jawel, een heuse tablet (op z’n Engels, de medicijnen kwamen later). Voor de persoonlijke radio, tv en internet. Bovendien was m’n status ook 24-7 te raadplegen. En last but not least: ontbijt, lunch en diner bestelde ik ook via de digitale snelweg.

Ik moet toegeven, ik vond het een heerlijke ‘bijkomstigheid’. ’s Ochtends het nieuws kijken, daarna de favoriete zender op de radio aan en de krant (digitaal) lezen. En ondertussen het eten voor de volgende dag regelen. Het voelde bijna als luxe.

Ik kan me voorstellen dat het ook veel voordelen voor het ziekenhuis heeft. Immers: als mensen alles zelf doorgeven, scheelt dat de uren van een voedingsassistente. Die uren kunnen ingezet worden voor andere werkzaamheden. Of worden geschrapt…

En daarin schuilt in mijn ogen ook het grote gevaar. Want die medewerkers zijn en blijven essentieel. Om de patiënt te helpen als hij of zij er niet uit komt met de moderne techniek, of om te vragen hoe het gaat als de bestelling wel is gelukt en de patiënt een tussendoortje wil. Of om de bestelde maaltijden op de kamers te brengen.

Daarom deze dringende oproep aan alle managers, directeuren en andere beslissers in de zorg: digitalisering is goed en moet! Maar investeer vooral in mensen! Want zonder die mensen profiteert niemand van ‘digitaal’.


Geert Hilferink schrijft als redacteur voor verschillende uitgaven, waaronder Uitblinkers. In deze column beschrijft hij zijn eigen ervaringen als patiënt met gastvrijheid in de zorg.